برنامه ورزشی

اگر شما هم مانند بسياري از افراد فكر ميكنيد كه براي بدست آوردن تناسب اندام در خانه،احتياج داريد هزينه زيادي را صرف وسايلي مانند تردميل يا دوچرخه ثابت بكنيد، سخت در اشتباهيد. شما بهراحتي ميتوانيد با صرف هزينه بسيار كمي، سلامت و تناسب اندام خود را با ورزش در خانه تضمين كنيد. تنها چيزي كه نياز داريد يك جو اراده و ارزني برنامهريزي است. اين نكات را هنگام خريد وسايل ورزشي به ياد داشته باشيد:
بهصورت واقعبينانه فكر كنيد كه چقدر از اين وسيله استفاده خواهيد كرد؟
انتظار داريد بعد از 3، 6 و 9 ماه در چه سطحي از تناسب اندام باشيد؟

آيا اين وسيله نياز شما را در رسيدن به سطح تناسب اندام مورد انتظارتان برطرف ميكند؟
آيا از تمرين با اين وسيله لذت خواهيد برد و يا زود خسته خواهيد شد؟

و البته، چقدر ميتوانيد هزينه كنيد؟ كه اين مورد بسيار تعيين كننده خواهد بود.
اگر نميخواهيد هزينه زيادي را صرف خريد وسايل كنيد،به شما توصيه ميكنيم از وسايل كاربردي و ارزان قيمتي مانند طناب پرش،ميله بارفيكس، و چند وزنه استفاده كنيد. حتي ميتوانيد روي وسايل خانه مانند ميز و صندلي و حتي پله هم حساب كنيد! ولي اگر هزينه نسبتا قابل توجهي ميتوانيد براي خريد وسايل كنار بگذاريد، تردميل، يك سري كامل دمبل، توپ تناسب اندام و دوچرخه ثابت را به شما پيشنهاد ميكنيم. پس ملاحظه ميكنيد كه حتي با هزينه بسيار كم هم ميتوانيد در خانه ورزش كنيد كه اين نوع ورزش در خانه نسبت به ورزش كردن در باشگاه فوايد ديگري بهجز صرفهجويي اقتصادي نيز دارد.
وقت خود را در رفت وآمد و بهخصوص در شهرهاي بزرگي مثل تهران در ترافيك به هدر نميدهيد.
هنگامي كه افراد ديگر از وسايل باشگاه استفاده ميكنند بايد منتظر شويد ولي در خانه اينطور نيست.
ميتوانيد طبق برنامه خود و هر وقت دوست داريد، حتي صبح زود يا آخر شب ورزش كنيد.
مجبور نيستيد فرزندان خود را براي مراقبت به فرد ديگري بسپاريد، وقتي در خانه باشيد آنها را به راحتي تحت نظر ميگيريد.
هنگاميكه در خانه از كنار وسايل ورزشي رد ميشويد، براي ورزش كردن انگيزه پيدا ميكنيد. حال در مورد طناب زدن چند نكته به شما ميگوييم.

بپريد و انرژي بسوزانيد
طناب زدن يك ورزش قلبي عروقي موثر است كه انجام دادن آن بسيار ساده است و در هر جايي كه باشيد، چه در خانه و جلوي تلويزيون،چه بيرون از خانه و در پارك و چه هنگام مسافرت ميتوانيد طناب بزنيد. مطمئن باشيد كه يك طناب پرش، حجم زيادي از ساك مسافرت شما را اشغال نميكند و آن را سنگين نميكند!
طناب زدن،همچنين يك راه بسيار عالي براي سوزاندن چربيهاي اضافه بدن است. طبق برآورد موسسات ملي سلامت آمريكا، هر ساعت طناب زدن، حدود 057 كيلوكالري انرژي ميسوزاند كه بجز از دويدن، از ديگر ورزشهاي پرطرفدار، انرژي بيشتري است. البته شايان ذكر است كه هر چه سريعتر طناب بزنيد، انرژي بيشتري خواهيد سوزاند.

طناب مناسب
اولين كاري كه بايد بكنيد، انتخاب يك طناب پرش است كه براي شما راحت باشد. طناب ممكن است جنسهاي مختلفي مانند پلاستيك، نايلون يا الياف پشمي داشته باشد كه طنابهاي پلاستيكي سريعتر هستند و ورزشكاران حرفهاي مانند بوكسورها از آنها استفاده ميكنند ولي براي شما جنس طناب تفاوت زيادي در عملكردتان ايجاد نميكند. پس مطابق سليقهتان طناب خود را انتخاب كنيد ولي يك مورد را حتما در خريد بايد رعايت كنيد و آن طول طناب است.

طول طناب
براي اينكه بفهميد طول طناب مناسب شما چقدر است، يك پاي خود را وسط طناب بگذاريد،سپس دستههاي طناب را بالا بياوريد، اگر طول طناب براي شما مناسب باشد،بايد تا وسط قفسه سينهتان بالا بيايد و در صورت بلندتر بودن يا كوتاهتر بودن،هنگام طناب زدن با مشكل مواجه خواهيد شد. و اما بجز خود طناب بايد به نكات ديگري نيز توجه كنيد؛ بايد يك جفت كفش ورزشي مناسب داشته باشيد به طوري كه كفي مناسبي بخصوص در قسمت پنجههاي پا داشته باشند. كفشهاي بسكتبال و تنيس براي طناب زدن خوبند ولي كفشهاي دويدن ممكن است به پاهاي شما فشار بياورند. بر روي سنگ و موزاييك طناب نزنيد،چونكه به پاها و مفاصل شما فشار زيادي وارد ميكنند. يك تشك ورزش،زمين چوبي، و حتي يك فرش، سطوح مناسبي براي طناب زدن هستند.

روشهاي طناب زدن
شايد طناب زدن براي بعضي از شما مضحك باشد و شما را ياد ورزشهاي دوران كودكيتان بيندازد كه بجز روش پايهاي جفت پا روشي كه مانند دويدن است،روشهاي ديگري نيز براي طناب زدن وجود دارد. براي سوزاندن انرژي بيشتر ميتوانيد بجاي اينكه بهطور عمودي بالا و پائين بپريد، هنگاميكه ميپريد، پاهاي خود را جفت كنيد و به يك طرف خم كنيد(مانند حالت اسكي كردن در پيچها) و در پرش بعد پاهاي خود را بطرف ديگر خم كنيد. در يك روش ديگر ميتوانيد هنگاميكه ميپريد سعي كنيد بيشتر بپريد. و پاهاي خود را در هوا تا جاي ممكن از يكديگر باز كنيد. همچنين ميتوانيد طناب را نچرخانيد بلكه آن را در دستانتان نگه داريد و سپس روي آن به جلو و عقب بپريد. در روش سختتر ديگر ميتوانيد آنقدر بالا بپريد كه با يك روش، دو بار طناب را بچرخانيد. هنگاميكه ضربان قلبتان خيلي بالا رفت و خسته شديد،دو دسته طناب را در يك دست بگيريد و بدون اينكه بپريد، طناب را در طرفين خود بچرخانيد و يا ميتوانيد براي رفع خستگي سرعت طناب زدن خود را خيلي آهسته كنيد.
هنگام طناب زدن اين نكات را حتما رعايت كنيد:
طناب را با حركت مچهاي خود بچرخانيد و نه با حركت بازوهايتان.
سر و گردن خود را مستقيم و رو به جلو نگه داريد و سعي كنيد چشمهايتان به يك نقطه در مقابلتان متمركز شود.
با بيني نفس بكشيد نه با دهان.
به خاطر داشته باشيد كه طناب زدن ميتواند به سرعت ضربان قلبتان را بالا ببرد، قبل از وارد كردن طناب زدن به برنامه ورزشي خود، با پزشكتان مشورت كنيد.

برنامه تحريكي
شايد در ابتدا طناب زدن مداوم به مدت 01 دقيقه براي شما هم سخت و هم خسته كننده باشد. براي تنوع ميتوانيد در فواصل طناب زدن،حركات شنا و يا بارفيكس را انجام دهيد. براي نمونه يك برنامه در اينجا آورده ميشود:
3 دقيقه طناب بزنيد.
يك دقيقه استراحت كنيد و سپس هرچند تا كه ميتوانيد بارفيكس بزنيد.
3 دقيقه ديگر طناب بزنيد.
يك دقيقه ديگر استراحت كنيد و سپس هر چند تا كه ميتوانيد حركت شنا انجام دهيد.
و در آخر 3 دقيقه ديگر طناب بزنيد.
با استفاده از وسايل ساده و ارزان قيمت براي ورزش در خانه،شاداب و با روحيه خواهيد شد و برنامه ورزشي خود را براي تناسب اندام متنوع خواهيد كرد

تمرينات باوزنه براي بوکسورها

تمرينات باوزنه براي بوکسورها

 

   باوجود پيشرفت دانش ورزشي اغلب بوکسورها از تمرينات جدي با وزنه خود داري مي کنند.با وجود اينکه ورزشهايي مثل فوتبال و بسکتبال و حتي دو و ميداني از تمرينات با وزنه براي بالا بردن قدرت و بهره وري در مسابقات استفاده مي کنند اما هنوز بسياري از بوکسورها بخصوص بوکسورهاي قديمي و حتي معروف تمرينات با وزنه را آنچنان جالب نمي دانند و حرفهايي از قبيل کاهش انعطاف پذيري و کاهش سرعت و خستگي و وقت گير بودن را مي زنند.

 

چند سال قبل فدراسيون بوکس آماتور آمريکا گزارشي را در زمينه تمرينات با وزنه بوکسورهاي معروف اروپايي و امريکايي منتشر کرد.در آن از بوکسورهايي چون اواندر هالي فيلد و شين موسلي و کوستا زيو و...نام برده شده بود که آنها توانسته بودند با تمرينات با وزنه به نتايج مطلوبي در مسابقات دست پيدا کنند.در اين متن شما را با چگونگي تمرينات با وزنه و آمادگي براي مسابقه داخل رينگ آشنا خواهيد شد.

دو بوکسور را در نظر بگيريد که از لحاظ مهارتي مثل هم باشند.همچنين از لحاظ سرعت هم مثل هم باشند.پس چه چيزي مي تواند آنها را از هم جدا و قابل مقايسه کند؟ مثلا استيل مبارزه و جرات و شهامت هم مي تواند دخيل باشد.اما اگر اين دو هم برابر بود چه؟ اينجا مسئله قدرت و توان مطرح مي شود.يعني در صورت برابر بودن همه چيز بوکسوري برنده است که قوي تر باشد.اين با تمرينات با وزنه حاصل مي شود.

 

تمرينات با وزنه باعث قوي تر شدن ورزشکار مي شود.همچنين تمرينات با وزنه باعث کمتر شدن احتمال آسيب ديدگي عضلات و استخوانها و ليگامنتها مي گردد.اين نکته را هم نبايد فراموش کرد که تمرينات با وزنه باعث افزايش قدرت و توان انفجاري و تحمل غير هوازي بدن مي گردد.بوکس ورزشي است که 70 الي 80 درصد غير هوازي و 20 الي 30 در صد هوازي است.غير هوازي يعني اينکه در يک زمان کوتاه مقدار زيادي انرژي توسط عضلات سوخته مي شود که اين زمان کم باعث مي شود بدن نتواند از اکسيژن هوا استفاده کند.اين همان حرکات سريع در ورزش بوکس است. هوازي هم به اين معنا است که حرکات با قدرت و سرعت کمتر و در يک بازه زماني بلند تر انجام مي شود و بدن فرصت دارد براي انرژي از اکسيژن هواي تنفسي استفاده کند مثلا دو هاي ماراتن.البته در بوکس همان حرکتهاي جابجايي داخل رينگ حرکات هوازي اين ورزش هستند.

تحقيقات ورزشي موارد ذيل را در ورزش بوکس به اثبات رسانده است:

1-تمرينات با وزنه باعث افزايش سرعت بوکسورها مي شود.

3-تمرينات با وزنه بوکسورها بايد با وزنه هاي نيمه سنگين تا سنگين باشد:بايد دقت کرد که تمرينات با وزنه هاي سبک فقط باعث افزايش توان هوازي بدن مي شود اما تمرين با وزنه هاي سنگين و نيمه سنگين آن هم به صورت سرعتي و انفجاري باعث افزايش قدرت و سرعت مي گردد.

4-تمرينات با وزنه باعث انعطاف پذيري عضلات مي گردد.

5-حد اقل هفته اي يک بار را به تمرينات با وزنه اختصاص دهيد:همانطور که دويدن هاي متوالي و تمرينات مشت زني و کيسه زدن و...باعث افزايش توان و مهارت مي شود تمرينات با وزنه هم باعث افزايش قدرت مي گردد

 

نکات مهم:

 

يک بوکسور بايد به صورت روتين هفته اي 1 الي 3 بار تمرينات با وزنه را انجام دهد.بيشتر از سه بار درهفته باعث کم آوردن وقت براي تمريناتي مثل کيسه زدن و مهارتي و... خواهد شد.يک بوکسور قوي و بدون مهارت حتما در مسابقه مي بازد...

در روزهايي که تمرينات مشت زني داريد تمرينات با وزنه انجام ندهيد.همچنين يک هفته قبل از مسابقه تمرينات با وزنه را قطع کنيد.در طول هفته بهتر است يک روز وسط هفته و يک روز آخر را که بعد آن قصد استراحت داريد را به تمرينات با وزنه اختصاص دهيد مثلا سه شنبه و پنج شنبه.

آمادگی جسمانی؛ نیاز نخست ورزشکاران

این روزها در هر ورزشی اصل آمادگی جسمانی مهم ترین مسئله و نیاز نخست محسوب می شود و ورزشکاران برای نیل به آن تمرینات ویژه ای را برای خود در نظر می گیرند، با اینکه هنوز دویدن، ورزش پایه برای هر رشته دیگری به حساب می آید و ورزشکاران هر رشته ای در شروع تمرینات روزانه خود ابتدا مدتی و برای دقایقی می دوند اما نیاز به داشتن عضلاتی قوی می طلبد که آنها هر روز مدتی هم به کار با وزنه و انجام حرکاتی روی دستگاه های مختلف بدن سازی مبادرت نمایند تا بدن هایی ورزیده تر برای پرداختن به ورزش اصلی خویش داشته باشند.

این تمرینات برای تقویت عضلات دست، پا و سینه و شکم صورت می پذیرد و هم دراز و نشست ساده و هم حرکات کششی و برداشتن چندین و چندباره وزنه ها و دمبل ها را شامل می شود و استمرار در این تمرینات است که سبب می شود ورزشکاران اضافه بر عضلانی پرحجم، سرشانه هایی وسیع و دست و پاهایی پمپاژ شده داشته باشند و اصل و نیاز آمادگی جسمانی برایشان حاصل آید. حرکات کششی و بلند شدن روی دست براساس فشار وارده به عضلات بازو و انجام این کار به طور مکرر و گاه به تعداد ۵۰ بار در مدت ۶۰ تا ۸۰ثانیه و حتی بیش از آن معمولاً آغاز خوبی برای تمرینات روزانه به حساب می آید. این حرکات کششی باعث باز و پرحجم شدن عضلات ورزشکار و افزایش حجم اکسیژن گیری وی در ابتدای تمرینات روزانه می شود.

● مشت گره کرده

می توان با تکیه دادن دستها بر روی صندلی ویژه حرکات بدنسازی هم این کار را انجام داد و یا با بلند کردن چند باره یک وزنه کوچک به طور ساده با یک دست، کار تقویت عضلات دست را انجام داد. خوابیدن روی سطح زمین و سپس بلند شدن با فشار آوردن به عضلات سینه و شکم با قرار دادن هر دو دست به پشت سر، بخش دیگری از تمرینات رایج بدن سازی روزانه ورزشکاران را تشکیل می دهد و آنگاه که بخش تقویت سینه و شکم مطرح می شود، می توان با انجام حرکات روی میله بلند دستگاه بدنسازی و بالا کشیدن بدن به شیوه استقرار روی بارفیکس (در ورزش ژیمناستیک) عضلات بخش های فوق را تقویت کرد. فشار به مچ دست نیز بخشی دیگر از تمرینات جسمانی ورزشکاران را تشکیل می دهد. در این لحظات آنها به جای فشار روی کف دست برای بلند شدن از سطح زمین، به روی مچ بسته شده دست خود و به واقع مشت گره خورده خود فشار وارد می کنند و بلند می شوند و از این طریق عضلات کوچک احاطه کننده مچ دست و ساعد یک ورزشکار هم تقویت می شود.

● افزایش حجم سینه

برای هر ورزشکاری داشتن سینه ای حجیم تر که کار اکسیژن گیری را بهتر انجام بدهد، الزامی است و برای این مهم نیز کار با دستگاه های بدنسازی، بسیار به کار می آید. می توان چه به طور ایستاده چه خوابیده، با گرفتن دو دستگیره دستگاه هم فلزها و وزنه های مرتبط با آن را جابه جا کرد و هم به لطف کشیده شدن عضلات و نسوج سینه به دو طرف بر اثر فشار وزنه ها، در درازمدت حجم شش ها را افزایش داد و بر میزان اکسیژن گیری آن افزود. استفاده از تسمه ای که به وزنه های دستگاه نصب است و تکیه بر آن به گونه ای که ورزشکار با سطح زمین موازی شود، بخش دیگری از تمرینات روزانه یک ورزشکار را تشکیل می دهد و حسن آن تلاش همزمان او برای دور شدن هرچه بیشتر از دستگاه و نزدیکتر شدن به زمین است که عضلات پشت و شانه ها را تقویت و میزان چالاکی بدن را بیشتر می کند.

● از تمساح تا عقرب!

با این که چندسالی است وسایل و دستگاه های ویژه بدنسازی و کار با آنها و انجام حرکات کششی از طریق بلندکردن وزنه های مستقر در داخل دستگاه برای کسب موفقیت در میدان های ورزشی پیوسته مهمتر شده و بدون آن نمی توان در ورزش حرفه ای امروز به نتیجه رسید اما مربیان و بدنسازان قدیمی معتقدند که حرکات کششی بدون این وسایل نیز امکانپذیر است و نباید وابستگی به این دستگاه ها را بیش از پیش کرد و حتی نشست و برخاست ساده برپایه فشار روی بازو و عضلات سینه و شکم نیز برای این منظور کفایت می کند.

این گونه حرکات را براساس نوع انجام آن و شباهت اش با حرکات مشابه در حیوانات و حتی نوع راهپیمایی جانوران با واژه ها و عباراتی مانند Aligator push –up و Scorpion Push-up نامگذاری کرده اند (توجه کنید به نوع حرکت و راه رفتن تمساح و عقرب)، در همه حال، هدف داشتن عضلاتی قوی تر در بازوها، ران ها، ساق ها و همچنین شکم و سینه بدون رویکرد به عادت مذموم دوپینگ است.

با این که به تجربه ثابت شده برخی بدنسازان در سطح جهان دست به استفاده از داروهای نیروزا زده اند اما ورزشکارانی که بدنسازی و تقویت عضلات را به قصد ارائه نمایش هایی بهتر و کسب نتایجی بهتر در رشته های متبوعه خویش صورت می دهند می توانند فارغ از مشکل فوق کار خود را صورت بدهند و به شکلی سالم و قانونی عضلات دو سر، مفاصل، ماهیچه های مختلف شکم و دست و همچنین عضلات درهم پیچیده پای خود را تقویت کنند و حتی یک ساعت کار روزانه در این زمینه هم کافی است.

● دمبل های قدیمی هم کافی است

در حالی که ورزشکاران مدرن و امروزی بیش از حد به دستگاه های بدنسازی متکی شده اند، همانطور که قبلاً نوشتیم قدیمی ها با انتقاد از آنها معتقدند با استفاده از دمبل های سنتی و قدیمی که عمری بیش از ۱۰۰ سال دارند و با روش های کهن نیز می توان به بدنسازی پرداخت و بدنی ورزیده تر داشت. برای این منظور حتی دمبل های ۴ تا ۸ کیلویی نیز کافی است، ۵۰ تا ۷۰ بار برداشتن آنها با تکیه صرف بر کارکرد بازو و سپس چرخاندن دمبل در دست ها و انتقال چندباره آن به سمت جلو و عقب و گذاشتن آن روی زمین و برداشتن مجدد آن از کارهایی است که به عضله سازی های جدید و یا تقویت عضلات قبلی منجر می شود و نیروی جسمانی را بیشتر می کند.

در نهایت مدیسین بال و یا بلندکردن سنتی وزنه ها و هالترهای متنوع از ۶۰ تا ۸۰ کیلو از روی زمین برای افرادی که طول مدت بیشتری را به کار با وزنه پرداخته و شانه های وسیع تر و نیرومندتری دارند، کار بدنسازی را کامل تر می کند. در این مواقع باید به گونه ای وزنه ها را بالا برد که هم سینه ها وسیع تر و عضلات آن نیرومندتر شود و هم عضلات شانه و پشت حجیم تر شوند. گاهی یک بارفیکس ساده، اثری بر روی عضلات شانه دارد که صدها تمرین وسیع تر و پیچیده تر با دستگاه های فوق مدرن هم ندارد. ۱۰ تا ۳۰ بار بالا کشیدن بدن روی میله بارفیکس نیز اثر سازنده غیرقابل وصفی دارد و با نصب یک میله ساده در بین دو دیوار نیز می توان این کار را انجام داد و نیازی به خرید وسایل گران قیمت بارفیکس و یا دستگاه های بدنسازی در این ارتباط هم نیست.

گرم کردن و سرد کردن در ورزشهای رزمی

نرمش ها ی گرم کردن باعث افزایش درجه حرارت بدن کمی بیشتر از حالت عادی بدن در فعالیت های معمول شخص است شامل
کشش عضلات و نرمش های سبک با افزایش دادن ضربان قلب میباشد انجام این حرکات به دستگاه سوخت وساز شما کمک
میکند تا برای نرمش های بعدی وتمرینات اصلی ورزشی اماده شوید همچنین در مرحله گرم کردن رگها خون یه عضلات منبسط شده
و برای دریافت خون بیشتر اماده می شوید
نکاتی که در مورد گرم کردن باید در نظر داشت:
گرم کردن باید از شدت مطلوبی برخوردار باشد تا ضمن بالا بردن بدن از ایجاد تعریق ، موجب خستگی نشود. شدت و مدت گرم کردن باید بر اساس آمادگی ورزشکار و سطح ورزشی و نیازهای ویژه هر ورزش تنظیم شود.
آثار گرم کردن بر بدن تا چند ساعت باقی می ماند، به شرطی که بی حرکتی زیاد مثل خواب یا هوای سرد وجود نداشته باشد.

فیزیولوژی گرم كردن بدن :
چنانچه در فیزیولوژی ورزش دیدیم كه هر فرد ورزشكاری بتواند طوری بدنش را گرم نماید كه به راحتی خون و اكسیژن به عضلات برساند آن فرد در آن جلسه تمرین بهتر عمل خواهد نمود چون خون و اكسیژن به عضلات برساند آن فرد در آن جلسه تمرین بهتر خواهد نمود چون خون فرد ورزشكار دارای اكسیژن سرشار بوده و استرس سلول عضلانی قرار خواهد گرفت و نمی گذارد اسیدلاكتیك در عضله جمع شود و باعث درد آن ناحیه گردد.در بالا بردن درجه حرارت توسط گرم كردن بدن دستگاه تنفس و عضلات تنفس بیشتر درگیر هستند به دیافراگم كه یكی از مهمترین عضلات در تنفس است خون و اكسیژن بیشتری رسیده در نتیجه باعث بهبودی در تنفس فرد ورزشكار می شود .
تمرین اصلی
تمرین اصلی معمولاً شامل تمرین یک رشته ورزشی است که به پیشنهاد مربی توسط ورزشکار انتخاب می شود . هدف ورزشکار از شرکت در برنامه های ورزشی عامل اصلی برای انتخاب نوع تمرین است. تمرین اصلی ممکن است ورزش تفریحی مثل دوچرخه سواری در پارک جنگلی حومة شهر و یا یک ورزش حرفه ای مثل تمرین تناوبی شدید برای قهرمانی در دوی 100 متر باشد.

واژه گرم كردن معانی مختلفی دارد.برای یكی به معنای پیاده روی سریع به مدت 20-15 دقیقه و برای دیگری حركات انعطاف پذیری و كششی است و... اما فیزیولوژیست های ورزشی معتقدند كه تمرینات گرم كردن برای آماده سازی قلب شش ها و عضلات ضروری است تا در طی تمرینات شدید ورزشی نیاز این اندام ها تامین شود زیرا در تمام فعالیت های ورزشی این اندام ها درگیر خواهند بود.
به طور كلی سه نوع تمرین كردن وجود دارد:
1)تمرین كششی ایستا-این نوع تمرین باعث افزایش كششی عضله و كاهش مقاومت عضلات پیش از فعالیت ورزشی و همچنین انقباض بیشتر عضله و كاهش درد و آسیب در آن ها می شود.
2)گرم كردن عمومی-این تمرینات مثل دویدن آرام یا حركات نرم به افزایش دمای بدن و تحریك قلب كمك می كند.شواهد دال بر این است كه با افزایش دمای بدن(حداقل یك درجه فارنهایت)یك سری تغییرات كه به اجرای بهتر حركات ورزشی كمك می كند در عضله و جریان خون اتفاق می افتد.همچنین گرم كردن عمومی قلب را آماده تحمل فشار در طول تمرینات سنگین ورزشی می كندو در پیشگیری از آسیب های قلبی در مراحل اولیه تمرین موثر است.تحمیل فشار ناگهانی به قلب بدون گرم كردن باعث كاهش جریان خون به عضله قلب و مشكلات جدی برای آن خواهد بود.بنابراین ضروری است كه قبل از شروع فعالیت های شدید ورزشی به آرامی سیستم قلبی-عروقی را با برنامه گرم كردن عمومی آماده نماییم.
3)گرم كردن عصبی عضلانی-ویژه مهارت اجرایی از طریق اعمال فشار كمتر از پرداختن به فعالیت اصلی است تا نسبت به تحریك مناسب عضلات و هماهنگی و سطوح بالای مهارتی آن ها اطمینان حاصل كنیم.به عنوان مثال مبارزه و یا اجرای تكنیك به صورت سایه و خیلی آرام (بسیاری از ورزشكاران معتقدند كه این این نوع گرم كردن باعث اجرای ماهرانه تری خواهد شد)
10 اصل مهم در گرم كردن

اصول زیر را هنگام گرم كردن به خاطر بسپارید :
1)صرف نظر از نوع تمرین برنامه گرم كردن عمومی آرامی را شامل حركات سوندی كششی و راه رفتن آرام داشت باشید حتی اگر در سطوح بالای مهارتی هستید.
2)آماده ایجاد تغییرات جزیی در برنامه كششی خود باشید ممكن است گاهی نیاز بیشتری به حركات انعطاف پذیری در خود احساس كنید.
3)گرم كردن باید به مدت 15-10 دقیقه طول بكشد.
4)حركات كششی بعد از دویدن نرم باید آرام و در عین حال كامل باشد.
5)حركات كششی اولیه برای عضلاتی كه فشار بیشتری را دریافت خواهند كرد باید آرام باشد.
6)دویدن آرام باید متناسب با شدت و ویژگی فعالیت و سطح آمادگی جسمانی شما باشد.
7)بین حركات گرم كردن و فعالیت اصلی نباید بیش از چند دقییقه فاصله باشد.
8)از برنامه گرم كردن باید احساس خوبی داشته باشید انواع مختلف گرم كردن را تجربه و سپس بهترین روش را انتخاب كنید.
9)بخشی از برنامه گرم كردن باید شامل تمرینات اختصاصی باشد كه با فعالیت اصلی ادتباط پیدا می كند.
10)سرد كردن و حركات كششی را بعد از اتمام فعالیت به خاطر داشته باشید.
فیزیولوژی سرد كردن بدن :
پس از تمرینات متناوب چه به مدت طولانی یا كوتاه سرد كردن بدن باید صورت بگیرد. سرد كردن بدن در جلسه بعدی تمرین بسیار بسیار موثر است. كسانی كه پس از یك جلسه تمرین یك دفعه تمرین را قطع می كنند در واقع با افت ناگهانی ضربان قلب مواجه می گردند و باعث می شوند كه اسیدلاكتیك كه بر اثر فشار تمرین حاصل شده است و در بدن باقی بماند. اسیدلاكتیك باعث گرفتگی حاد و یا تاخیری شده است یعنی اینكه اسید موجود در خون كه بایستی به كبد برده شود تا در آنجا شكسته شده و تبدیل به كلیكوژن شود كه یا به صورت چربی در آیدیا در مصرف عضله دیگری قرار گیرد انجام نشده و در عضله به صورت توده ای از اسید درآید و از كارایی عضلانی بكاهد ولی اگر با استراحت فعال انجام پذیرد این گونه نخواهد شد و خون اسیدلاكتیك را به كبد برده و در آنجا آن را تجزیه خواهد نمود .
بهترین راه برگشت به حالت اولیه استراحت به صورت فعال خواهد بود به این ترتیب كه فرد به جای اینكه یك دفعه پس از تمرین بایستد با راه رفتن و انجام حركات كششی و ورزشهای سبك ضربان قلب را كند كرده و سپس تمرین را قطع می كند .
کمک می کند که اسید لاکیتک سریعتر دفع شود و در نتیجه خستگی کاهش یابد.
با افزایش وریدی خون از سیاهرگهای عضلات به قلب ، ضعف و سرگیجه احتمالی بعد از تمرین را کاهش می دهد.
احتمال کوفتگی عضلانی بعد از تمرین را کاهش می دهد. به کاهش آدرنالین خون کمک می کند .
تعاریف :
انعطاف پذیری (FLEXIBILITY):قابلیت عضلات و تاندونها برای كشیده شدن انعطاف پذیری نام دارد. در واقع انعطاف پذیری توانایی استخوانهای بدن در میزان حركت آنها در جهات مختلف حول مفاصل میباشد.
قدرت(STRENGTH):میزان توانایی عضلات برای اعمال نیرو در زمان كوتاه.
استقامت:(INDURANCE):میزان توانایی عضلات در انجام فعالیت گروهی در مدت زمان طولانی.
چالاكی(AGILITY):میزان توانایی فرد در تغییر دادن جهت حركت بدن بطور سریع.
تعادل(BALANCE):توانایی حفظ تعادل در وضعیت سكون و یا حركت.
سرعت(SPEED):توانایی حركت دادن بخش و یا تمام بدن بطور سریع.
حركات كششی(STRETCHING):حركات كششی بسیار ضروری و مفید میباشند انواع گوناگونی دارند كه به شرح زیر است:
- پویا(DYNAMIC): در این نوع حركات كششی عضلات نیز حركت دارند.شامل حركات آرام و كنترل شده ای میباشند كه به تدریج به سرعت و دامنه آنها افزوده میگردد. مانند بالا و پایین كردن دستها از ناحیه كتف. نباید آن را با حركات كششی بالستیك(BALLISTIC) اشتباه گرفت. حركات كششی بالستیك شدید بوده وهدف آن انجام حركات فراتراز دامنه حركت مفاصل و عضلات میباشد كه خطرناك بوده و انجام آن را توصیه نمی كنیم.
- ایستا(STATIC):بی خطر تر از بقیه میباشد. در این كششها در مفاصل حركت وجود نداشته و عضلات بتدریج كشیده میگردند. در واقع عضلات تا یك حدی كشیده شده و در همان وضعیت ثابت نگاه داشته میگردد (20-6 ثانیه). خود آن به دو نوع تقسیم بندی میگردد یكی حركات كششی ایستایی فعال مانند خم كردن و بالا آوردن پا از ناحیه كمر و بالا نگاه داشتن آن تنها توسط عضلات و دیگری حركات كششی ایستایی منفعل و یا غیر فعال مثلا همان مثال فوق اما نگاهداشتن پا در وضعیت ثابت با كمك دست و یا قرار دادن پا روی میز و یا گرفتن پا توسط فرد دیگر.
- ایزومتریك(ISOMETRIC):در این حالت همانند حالت حركات كششی ایستا حركت در مفاصل وجود ندارد. اما تفاوت آن این میباشد كه هرگاه عضله ای كشیده میگردد فرد سعی میكند نیروی مقاومی بر خلاف آن كشش اعمال كند مثلا در مثال فوق هنگامی كه پا بالا آورده میشود و روی میز قرار داده میگردد فرد به آرامی سعی میكند پای خود را به سمت پایین بازگرداند.
سرد كردن
در طول فعالیت شدید ورزشی عضلات 85% خون خارج شده از قلب را مصرف می كنند.حتی بعد از قطع تمرین قلب به كار خود ادامه می دهد تا انرژی مورد نیاز عضلات بازسازی گردد.میزان خون خارج شده از قلب در نهایت به میزان خون برگشتی به قلب از ریق سیستم گردش خون ارتباط پیدا می كند.خونی كه در اندام های پایینی وجود دارد مربئط به انقباضات عضلانی و حركات تنفسی بوده كه از طریق سیاهرگ ها به قلب برمیگردد.زمانی كه تمرین را قطع كردید هنوز خون در عضلات وجود دارد با وجود این اگر بعد از تمرین فعالیتی نداشته باشید انقباضات عضلانی مورد نیاز برای برگشت خون به قلب به حداقل می رسد و تجمع خون در اندام های تحتانی زیاد خواهد شد و باعث كاهش میزان خون برگشتی به قلب و احتمالا قطع سیكل قلبی می شود كه می تواند مشكلات جدی به بار آورد.سرد كردن همچنین یاعث پیشگیری از ناراحتی های عضلانی سرگیجه و كاهش فرآورده های بیوشیمیایی ناشی از خستگی می شود.بنابراین ضروری است مه بعد از پایان تمرینات به مدت 5 دقیقه یا تا وقتی كه ضربان قلب شما به زیر ضربه در دقیقه برسد آرام راه بروید.مدت زمان برگشت ضربان قلب به حالت طبیعی بستگی به شدت و مدت تمرین و میزان آمادگی جسمانی شما دارد.

تمرينات دوره اي Intervals

تمرينات دوره اي Intervals

 

پس اين سوال پيش مي آيد که يک بوکسور چگونه بايد بدن خود را آماده کند؟در جواب بايد گفت که تمريناتي به وجود آمده به نام تمرينات دوره اي(اينتروال) که مي تواند باعث افزايش استقامت و توان بوکسورها شود.اين تمرينات شامل دويدن در مسافتهاي 200-400-600-800 متري با استراحت در بين اين دويدنها است.براي بوکسورهاي آماتور که در راندهاي 2 دقيقه اي مبارزه مي کنند مسافتهاي 600 متري مناسب است و براي حرفه اي ها که در راندهاي 3 دقيقه اي مبارزه مي کنند مسافتهاي 800 متري خوب تشخيص داده شده است.لازم به ذکر است تعداد تکرار اين تمرينات بايد بيشتر از تعداد راندهاي مسابقه باشد.مثلا اگر مسابقه 4 راند است تمرينات دوره اي بايد با 5 الي 6 بار تکرار باشد.

نمونه اي از تمرينات اينتروال در زير آمده است:

 

1-5/1 کيلومتر دويدن آرام جهت گرم کردن بدن.

2-6بار دويدن مسافت 600 متر با يک دقيقه استراحت بيت هر دويدن.

3-800 متر دويدن آرام جهت سرد کردن بدن.

تمرينات دوره اي باعث افزايش کارايي سيستم گردش خون شده و توان را افزايش مي دهد.بايد دقت کرد که کم کم با قوي تر شدن بدن مي توان زمان دويدنها را کمتر کرد يعني با سرعت بيشتري دويد.

 

يک نمونه ديگر از تمرينات دوره اي:

 

1-5/1 کيلومتر دويدن آرام جهت گرم کردن بدن.

2-2 بار دويدن مسافت 800 متر با يک دقيقه استراحت بين هر دويدن.

3- 4 بار دويدن مسافت 400 متر با يک دقيقه استراحت بين هر دويدن.

4- 4بار دويدن مسافت 200 متر با 30 ثانيه استراحت بين هر دويدن.

5- 800 متر دويدن آرام براي سرد کردن بدن.

بايد دقت کرد که اين تمرينات بايد 2 تا 3 بار در هفته انجام شود و بيشتر از آن جايز نيست.همچنين روزهاي ديگر بايد به تمرينات مهارتي و ديگر تمرينها اختصاص داده شود زيرا بدن بايد فرصت استراحت و تجديد قوا(ريکاوري) داشته باشد.

 

 

يک نمونه برنامه تمريني براي روزهايي که تمرينات دوره اي انجام نمي شود:

 

1- سه کيلو متر دويدن سريع

2-100 متر دو سرعت

3-يک راند سه دقيقه اي سايه زدن

4-300 متر دويدن به عقب

5-100 متر دو سرعت

6-يک راند سه دقيقه اي سايه زدن

7-100 متر دو سرعت

8-400 متر دودن همراه سايه زدن با دستها

9-يک راند سه دقيقه اي سايه زدن

10-100 متر دو سرعت

11-100 متر دويدن به سمت عقب

12-400 متر دويدن آرام

13-قدم زدن جهت سرد کردن بدن

 

تمرين سختي بود نه؟

بله اين تمرين تيم ملي المپيک امريکا است...

به هر حال اين نوع تمرينات همراه با دويدنهاي طولاني و همچنين تمرينات دوره اي ذکر شده باعث بالا رفتن توان يک بوکسور مي شوند.(البته در مورد تمرينات با وزنه هم در آينده مطالبي را خواهم گفت)

 

تاریخچه حضور ایران در المپیک

تاریخچه حضور ایران در المپیک

نخستین حضور یک ورزشکار ایرانی در المپیک مربوط می‌شود به دومین دوره این مسابقات که در سال ۱۹۰۰ در پاریس برگزار شده است.

فریدون میرزاملکم پسر میرزا ملکم خان ناظم الدوله در دوره قاجار، نخستین ورزشکار المپیکی ایران است که در رشته شمشیر بازی، رشته اپه شرکت کرد و پرچم ایران در میان پرچم 28 کشور شرکت کننده قرار گرفت.

اما سابقه حضور تیم اعزامی ایران برای شرکت در بازی‌های المپیک به چهاردهمین دوره این مسابقات که در سال 1948 برگزار شد، باز می‌گردد.

ایران یک سال قبل از شرکت در المپیک 1948 که در لندن پایتخت کشور انگلستان برگزار شد، توسط علی کنی، ابوالفضل صدری و فتح الله امیر علایی به عضویت در کمیته بین‌المللی المپیک درآمد.

در المپیک ۱۹۴۸ لندن تیم ایران با ۳۸ ورزشکار و ۱۳ همراه در رشته‌های وزنه‌برداری، بسکتبال، تیراندازی، کشتی و مشت‌زنی رقابت کرد و با برنز جعفر سلماسی در وزنه برداری، دسته پر وزن مقام سی‌وچهارم را در بین ۵۹ کشور کسب کرد.

امامعلی حبیبی و غلام‌رضا تختی اولین برندگان مدال طلای ایران در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن در کشتی آزاد هستند.

پس از پیروزی انقلاب، ایران حضور در بازی‌های ۱۹۸۰ مسکو و ۱۹۸۴ لس‌آنجلس را تحریم کرد. اما از سال 1988 که مسابقات المپیک در سئول برگزار شد، حضور تیم ایران در این مسابقات از سر گرفته شد.

سابقه حضور ایران در المپیک و نتایج کسب شده:

•1948 - لندن (انگلستان)
تعداد ورزشکاران ایران: 38 تن، ‌تیراندازی (3) مشت زنی (9) وزنه برداری (5) کشتی آزاد (8) تیم ملی بسکتبال (12) ژیمناستیک (1)

نتایج کاروان ورزشی ایران:


•بسکتبال: با 5 باخت و یک برد، در میان 23 کشور پانزدهم شد.
•کشتی آزاد: منصور رئیسی (چهارم)، عباس زندی (هفتم مشترک)، ابوالقاسم سخدری (پنجم مشترک). عنوان تیمی: نهم.
•وزنه برداری: جعفر سلماسی (مدال برنز)، محمود نامجو (پنجم- شکستن رکورد دو ضرب جهان).
•نتیجه: ایران با کسب یک مدال برنز در رده آخر کشورهای دریافت کننده مدال (سی و چهارم) قرار گرفت.
1952 - هلسینکی (فنلاند)
تعداد ورزشکاران ایران: 22 تن، کشتی آزاد (8) وزنه برداری (7) مشت زنی (6) دوومیدانی (1)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: محمود ملاقاسمی (مدال برنز)، مهدی یعقوبی (هشتم مشترک)، ناصر گیوه‌چی (مدال نقره)، جهانبخت توفیق (مدال برنز)، عبدالله مجتبوی (مدال برنز)، غلامرضا تختی (مدال نقره)، عباس زندی (پنجم). عنوان تیمی: سوم.
•وزنه برداری: محمود نامجو (مدال نقره)، علی میرزایی (مدال برنز)، محسن عدل طباطبایی (هشتم)، حسن فردوس (پنجم)، جلال منصوری (هشتم)، محمدحسن رهنوردی (چهارم)، فیروز برهان (پنجم). عنوان تیمی: سوم.
•نتیجه: ایران با کسب 3 مدال نقره و 4 مدال برنز در رده سی ام جای گرفت.
•1956 - ملبورن (استرالیا)
تعداد ورزشکاران ایران: 17 تن، کشتی آزاد (8) وزنه برداری (7) دوومیدانی (2)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: محمدعلی خجسته‌پور (نقره)، مهدی یعقوبی (نقره)، ناصر گیوه‌چی (ششم مشترک)، امامعلی حبیبی (طلا)، نبی سروری (چهارم مشترک)، عباس زندی (هفتم مشترک)، غلامرضا تختی (طلا). عنوان تیمی: سوم.
•وزنه برداری: محمود نامجو (برنز)، هنریک تمرز (پنجم)، ابراهیم پیروی (هفتم)، جلال منصوری (چهارم)، فیروز پژمان (چهارم). عنوان تیمی: سوم.
•دوومیدانی: نجم‌الدین فارابی (با 5103 امتیاز، چهاردهم).
•نتیجه: ایران با کسب 2 مدال طلا، 2 نقره و یک برنز در رده بندی نهایی، چهاردهم شد.
•1960 - رم (ایتالیا)
تعداد ورزشکاران ایران: 25 تن، مشت زنی (4) دوومیدانی (1) کشتی آزاد (8) کشتی فرنگی (4) وزنه برداری (7) تیراندازی (1)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: محمدابراهیم سیف پور (برنز)، مهدی یعقوبی (هفتم)، مصطفی تاجیک (چهارم مشترک)، محمدخادم ازغدی (هشتم)، امامعلی حبیبی (چهارم مشترک)، غلامرضا تختی (نقره). عنوان تیمی: پنجم.
•کشتی فرنگی: محمد پذیرایی (برنز)، حسین ملاقاسمی (ششم مشترک).
•وزنه برداری: اسماعیل علم خواه (برنز)، محمد عامی تهرانی (ششم)، هنریک تمرز (چهاردهم)، امیری منگشتی (دهم).
•نتیجه: ایران با کسب یک مدال نقره و سه مدال برنز در رده بیست و هشتم جای گرفت.


•1964 - توکیو (ژاپن)
تعداد ورزشکاران ایران: 58 تن، دوومیدانی (8) دوچرخه سواری (4) مشت زنی (1) شنا(1) شیرجه (1) ژیمناستیک (2) فوتبال (18) تیراندازی (4) کشتی آزاد (7) کشتی فرنگی (5) شمشیربازی (4)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: اکبر حیدری (برنز)، عبدالله خدابنده (هشتم)، عبدالله موحد (پنجم)، محمدعلی صنعتکاران (برنز)، منصور مهدی زاده (چهارم)، غلامرضا تختی (چهارم). عنوان تیمی: پنجم.
•کشتی فرنگی: رسول میرمالک (ششم)، اصغر ذوقیان (هفتم مشترک).
•وزنه برداری: رجبی اسلامی (دهم)، پرویز جلایر (هفتم).
•نتیجه: ایران با دریافت 2 مدال برنز در رده بندی نهایی، سی و پنجم شد.
•1968 - مکزیکو (مکزیک)
تعداد ورزشکاران ایران: 14 تن، دوومیدانی (1) وزنه برداری (4) کشتی آزاد (8) کشتی فرنگی (1)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: ابوطالب طالبی (برنز)، شمس‌الدین سیدعباسی (برنز)، عبدالله موحد (طلا)، علی محمد مومنی (چهارم). مقام تیمی: ششم.
•وزنه برداری: محمد نصیری (طلا)، پرویز جلایر (نقره)، نصرالله دهنوی (ششم). مقام تیمی: چهارم.
•نتیجه: ایران با کسب 2 مدال طلا، یک نقره و دو برنز در رده بندی نهایی، نوزدهم شد.


•1972 - مونیخ (آلمان غربی)
تعداد ورزشکاران ایران: 51 تن، کشتی آزاد (10) مشت زنی (5) فوتبال (19) کشتی فرنگی (5) دوچرخه سواری (4) وزنه برداری (3) دوومیدانی (3) شمشیربازی (2)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•وزنه برداری: محمد نصیری (نقره)، نصرالله دهنوی (پنجم). عنوان تیمی: ششم.
•کشتی آزاد: ابراهیم جوادی (برنز)، رمضان خدر (هفتم)، منصور برزگر (پنجم مشترک). مقام تیمی: ششم.
•کشتی فرنگی: رحیم علی آبادی (نقره).
•نتیجه: ایران با دریافت 2 مدال نقره و یک برنز در رده بیست و هشتم جای گرفت.
•1976 - مونترال (کانادا)
تعداد ورزشکاران ایران: 88 تن، فوتبال (19) تیراندازی (4) شمشیربازی (13) مشت زنی (6) دوچرخه سواری (7) وزنه برداری (7) واترپلو (11) دوومیدانی (4) کشتی آزاد (10) کشتی فرنگی (7)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: منصور برزگر (نقره)، محسن فره وشی (چهارم)، رمضان خدر (پنجم).
•وزنه برداری: محمد نصیری (برنز).
•کشتی فرنگی: مرادعلی شیرانی (ششم).
•نتیجه: ایران با کسب یک مدال نقره و یک برنز در رده بندی نهایی، سی و سوم شد.
•1988 - سئول (کره‌جنوبی)
تعداد ورزشکاران ایران: 27 تن، کشتی آزاد(8)، کشتی فرنگی (7)، دوچرخه‌سواری(7)، دو ماراتن(1) تکواندو (غیررسمی - 4)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: عسکری محمدیان (نقره)، اکبر فلاح (چهارم)، آیت واگذاری (ششم)، عنوان تیمی: نهم.
•نتیجه: کاروان ایران با کسب یک مدال نقره همراه با کشورهای کاستاریکا، شیلی، سنگال، جزایر ویرجین، جزایر آنتیل، پرو و اندونزی در رده سی‌وششم قرار گرفت.

•1992 - بارسلونا (اسپانیا)
تعداد ورزشکاران ایران: 40 تن، کشتی آزاد (10)، کشتی فرنگی (6)، دوچرخه‌سواری (7)، مشت زنی (6)، وزنه‌برداری (5)، دوومیدانی (2)، تنیس‌روی میز (1)، تکواندو (3)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: عسکری محمدیان (نقره)، امیررضا خادم (برنز)، رسول خادم(برنز)، علی اکبرنژاد (چهارم)، ایوب بنی‌نصرت(پنجم). عنوان تیمی: سوم
•کشتی فرنگی: رضا سیم‌خواه (ششم)، عبدالله چمن‌گلی (ششم)، حسن بایک (پنجم). عنوان تیمی: دوازدهم.
•نتیجه: ایران با یک مدال نقره و دو برنز به همراه بلژیک و کرواسی در رده چهل و چهارم قرار گرفت.
•1996 - آتلانتا (ایالات متحده)
تعداد ورزشکاران ایران: 19 تن، کشتی آزاد(9)، کشتی فرنگی(1)، مشت‌زنی(4)، تیراندازی زنان(1)، شنا(1)، دوومیدانی(1)، وزنه‌برداری(1)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•کشتی آزاد: غلامرضا محمدی (پنجم)، محمد طلایی (ششم)، امیررضا خادم (برنز)، رسول خادم (طلا)، عباس جدیدی (نقره).
•کشتی فرنگی: احد پازاج (دوازدهم).
•نتیجه: تیم ایران با کسب یک مدال طلا، یک نقره و یک برنز در مکان چهل‌و‌سوم جای گرفت.
•2000 - سیدنی (استرالیا)
تعداد ورزشکاران ایران: 35 تن، جودو(3)، مشت زنی(5)، دوچرخه‌سواری(2) ، تیراندازی(1)، وزنه‌برداری(6)، تکواندو(2)، دوومیدانی(1)، شنا(1)، تنیس روی میز(1)، کشتی فرنگی(3)، کشتی آزاد(8)، سوارکاری(1)، قایقرانی(1)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•وزنه‌برداری: حسین رضازاده (مدال طلا)، حسین توکلی (طلا)، کوروش باقری (چهارم).
•کشتی آزاد: علیرضا دبیر (طلا)، امیررضا خادم (چهارم)، عباس جدیدی (چهارم)، علیرضا حیدری (ششم)، محمد طلایی (چهارم).
•تکواندو: هادی ساعی (برنز).
•جودو: آرش میراسماعیلی (پنجم).
•نتیجه: ایران با کسب 3 مدال طلا و یک برنز به مقام بیست و ششم دست یافت.
•2004 - آتن (یونان)
تعداد ورزشکاران ایران: 38 تن، جودو(7)، مشت زنی(1)، دوچرخه‌سواری(4)، تیراندازی(1)، وزنه‌برداری(5)، تکواندو(2)، دوومیدانی(2)، شنا(1)، تنیس روی میز(1) ، کشتی فرنگی(6)، کشتی آزاد(7)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•وزنه‌برداری: حسین رضازاده (طلا)، شاهین نصیری‌نیا (چهارم).
•تکواندو: هادی ساعی (طلا)، یوسف کرمی (برنز).
•کشتی فرنگی: سجاد برزی (چهارم).
•کشتی آزاد: مسعود مصطفی جوکار (نقره)، مجید خدایی (پنجم)، علیرضا حیدری (برنز)، علیرضا رضایی (نقره).
•نتیجه: تیم ایران با کسب 2 مدال طلا، دو نقره و دو برنز در رده بیست و نهم جای گرفت.
2008 - پکن (چین)

تعداد ورزشکاران ایران: 54 تن، تکواندو(3)، بسکتبال(12)، کشتی آزاد(7)، کشتی فرنگی(5)، جودو(6)،بوکس(3)، وزنه برداری(3)، شنا(1)، بدمینتون(1)، تنیس روی میز(1)،قایقرانی(2)، تیروکمان(2)، دوچرخه سواری(3)، دوومیدانی (5)

نتایج کاروان ورزشی ایران:

•تکواندو: هادی ساعی (طلا)
•بسکتبال: (یازدهم)
•کشتی آزاد: عباس دباغی(دهم)، سید مراد محمدی(برنز)، مهدی تقوی(دهم)، میثم مصطفی جوکار(نوزدهم)، رضا یزدانی(یازدهم)، سعید ابراهیمی(دهم)، فردین معصومی(پنجم)
•کشتی فرنگی: حمید سوریان(پنجم)، علی محمدی(یازدهم)، سامان طهماسبی(یازدهم)، مسعود هاشم زاده(پانزدهم)
•جودو: علی معلومات(پنجم)، محمد رضا رودکی(پنجم)
•بوکس: مرتضی سپهوند(پنجم)
•وزنه برداری: اصغر ابراهیمی(هفتم)،محسن بیرانوند(یازدهم)، رشید شریفی(ششم)
•قایقرانی: محسن شادی در مجموع(بیست و ششم)، هما حسینی در مجموع(بیست وهشتم)
•دوچرخه سواری
•مسیر جاده: حسین عسگری(پنجاه ودوم)، قادر میزبانی(هفتاد و نهم)
•تایم تریل انفرادی: حسین عسگری(سی و پنجم)
•دوومیدانی: پرتاب دیسک: احسان حدادی در مجموع(هفدهم)، عباس صمیمی در مجموع(بیست وششم) / دوی 800 متر: سجاد مرادی(نهم) / ده گانه: هادی سپهرزاد(بیست ودوم)
•نتیجه:تیم ایران با کسب یک مدال طلا و یک مدال برنز در رده پنجاه و یکم جای گرفت.
2012 - لندن (انگلستان)

در این دوره کمیته ملی المپیک 54 ورزشکار شامل 8 زن و 46 مرد و همچنین 2 نفر همراه خانم و 46 همراه مرد را با مسابقات اعزام کرد.

همچنین 8 پزشک اعزامی شامل یک زن و 7 مرد و 13 خبرنگار و عکاس ورزشی نیز شامل یک زن و 12 مرد و مقامات و سرپرستان نیز 31 نفر شامل 3 زن و 28 مرد بودند.