هیئت تکواندو رودهن

پرداختن به ورزش دردوران مختلف
كارشناسان ورزش و روانشناسي كودك توصيه ميكنند كه كودكان تا قبل از رسيدن به سن 8 تا 10 سالگي نبايد در ورزشهاي رقابتي سازمان يافته – كه در آن امتياز محاسبه ميشود و به خصوص بزرگسالان در اجراي آن نقش دارند - شركت كنند. زيرا اگر كودكان قبل از رسيدن به سني كه از نظر احساسي و فيزيكي آماده شده باشند به ورزشهاي رقابتي بپردازند، احتمال اينكه فشار رواني دوران تمرين و زمان مسابقه و همچنين ياس ناشي از باخت تاثيرات ناگواري بر آنان بگذارد بسيار زياد است و ميتواند به كنار گذاشتن دائمي ورزش منتهي شود.

كودكان كم سالكودكان زير 8 سال بايد در بازي، كشف و يادگيري مهارتهايي كه از طريق پرتاب كردن و گرفتن، ضربه زدن به توپ، بالا و پايين پريدن، دويدن و شنا كردن حاصل ميشود، كاملا آزادانه رفتار كنند و اين مهارتها را به شادي بخش ترين روش بياموزند.

واضح است كه آموختن اين موارد به آنها كمك ميكند تا با اعتماد به نفس بيشتر وارد مرحله بعد شوند.

والدين ميتوانند نقش مهمي در بازي با كودكان ايفا كنند. به ياد داشته باشيد كه كودكان قبل از اينكه مفاهيم برد و باخت را بياموزند، به تمرين فراوان احتياج دارند.

8 تا 10 سال
كودكان 8 تا 10 ساله، بسته به ميزان رشد خود ميتوانند در مسابقات سازمان يافته شركت كنند. (مانند مسابقات داخلي در مدارس)

آنها هنوز براي توسعه مهارتهاي خود به كمك نياز دارند و بايد كنارآمدن با نااميدي و شكست را بياموزند.

كودكاني كه بيشتر اوقات بازنده هستند بيش از ديگران مستعد كنار گذاشتن ورزش هستند، والدين و اوليا مدرسه بايد مراقب باشند كه با فراهم آوردن زمينه مناسب-مثلا شركت دادن اين كودك در مسابقه اي كه در آن بيشترين توانايي را دارد - موجبات برنده شدن و دلگرمي او را فراهم نمايند

اين سنين، بهترين زمان براي پرداختن به ورزشهاي مختلف و انتخاب ورزش مورد علاقه از ميان آنهاست.

11 تا 12 سال و بالاتركودكان و نوجوانان ميتوانند از رقابت در ورزش لذت ببرند و همچنان به آموختن مهارتهاي تازه بپردازند.

بعضي از كودكان در اين گروه سني استعداد و علاقه خاصي به يك ورزش به خصوص نشان ميدهند و ميتوانند با داشتن مربي در اين زمينه بسيار پيشرف نمايند.

يك مهارت بسيار مهم در اين سنين، آموختن رفتار صحيح در زمان بازي، بردن و باختن است.

پرداختن به ورزش در اين سنين ميتواند شامل سفرهايي با تيم ورزشي و فرصتهايي براي رهبري گروه هم باشد.

نكته مهم در اينجاست كه نبايد نوجوان را بيش از حدود آمادگي و توانايي جسمي روحي او به انجام كاري "وادار" كرد.

نوجواناني كه به هر دليل علاقه اي به شركت در ورزشهاي رقابتي تيمي ندارند ميتوانند با راهنمايي مربيان و والدين خود به ورزشهايي چون اسكيت، سواركاري، دوچرخه سواري و مانند اينها بپردازند.